ON THE TRAIL OF THE ARCHAIC AND MODERN

"Monolithic and weary" surfaces, "dusty and patinated" surfaces... In lzer's paintings surfaces are indeed of a great importance. So much so that even that magic sense of depth which dawns every now and then is often obtained by the artist through an arrangement of the same, installing for instance an "anonymous coat of arms" woven out of ancient script amidst the void. 

At the outcome, alluding to the surfaces of Tapies, Izer's surfaces are those "touched up by the history". Sometimes "weary and monolithic", sometimes "dusty and patinated", sometimes screws and rivets become discernible on the joints and some others look like "crimson photo negatives". Almost a modern "fragmental entity experiment", a "collage experiment" is observed- and observed from within- like the ones we see in Rauschenberg. 

But in Izer's paintings, the fact that the pictures are mainly formed on "surfaces" in a manner not quite fitting "picture perspective" does not at all mean "superficiality" or "lack of perspective". On the contrary, this character is first of all a "sine qua non element" of Izer's paintings together with some others such as symmetry, script, use of gold leaf. Because it is a style which draws alimentation from iconographic, photographic images and typography. But the attitude in doing this, in the context of script or the forms resembling it, is significant: Script is often stripped of its meaning and converted into a visual "image". I think this is the most important facet of Izer's approach to pre-republican era: selecting, singling out and putting aside her own script, own objects and trying to form an original "acumen of symbols" an "acumen of images" and a "universe". Like every "authentic artist" Izer is in fact settling accounts with the "surface", "object" and moreover with the "tradition". In her most recent works Izer is turning towards simplicity even more. Towards the basic elements of picture: line, circle, dot... With the addition of florescent colors and script a formal change which may be traced up to Klee, Miro and even more to "Graffiti" and "Action Painting". It makes one think of a series of painters from Penck with its simplicity almost beyond maximum, to Vogel' with its terrifyiing "hate of amptiness". But in essence, a purification and clarification which goes down to "archetypes" and to "Mandala" in a manner almost befitting Jungian interpretations is being observed in later works of Izer. Such a purification and clarification goes up to an infantilism which is not childish, to a naiveté, to the pictures of eccentrics, almost to a place next to L'Art Brut, increasing "poetic load" with poet Edip Cansever' s expression. As a matter of fact "just the contrary"... 

From all aspects lzer's picture is one with "wide perspectives". Speaking on the basis of what is included in this perspective, the whole acumen exhibited on this occasion is also laden with the clues of an interesting and original settlement of accounts with the prerepublican harvest it is trailling the "modern" in the "archaic" and viceversa. If we borrow Megu Ertel's heading, she is joining the "direct cycle" somehow and making us join it too. I am of the opinion that the artist has created, or may create, an "acumen of imagery" which first of all starts, or must start from the aforesaid settlement of accounts. I think this is where the real might, originality and beauty of Izer's pictures are hidden. Dr. Mustafa Ziyalan 

Arkaik ve Modernin İzinde

"Monolitik ve yorgun" yüzeyler, "tozlu ve patinalı" yüzeyler... İzer'in resimlerinde yüzeyler gerçekten büyük bir önem taşır. Öyle ki, ara sıra beliren o büyülü derinlik hissi bile, sanatçı tarafından çoğu kez aynı yüzeylerin düzenlenmesiyle elde edilir; örneğin boşluğun ortasına eski yazıdan örülmüş "anonim bir arma" yerleştirerek.

Sonuçta, Tàpies'nin yüzeylerine gönderme yaparak, İzer'in yüzeyleri "tarihin dokunduğu" yüzeylerdir. Bazen "yorgun ve monolitik", bazen "tozlu ve patinalı", bazen ek yerlerinde vidalar ve perçinler belirginleşir, bazıları ise "kızılımsı fotoğraf negatifleri"ni andırır. Neredeyse modern bir "parçalı varlık deneyi", Rauschenberg'de gördüğümüz gibi bir "kolaj deneyi" gözlenir – ve bu, içeriden gözlenir.

Ancak İzer'in resimlerinde görüntülerin ağırlıklı olarak "yüzeyler" üzerinde, geleneksel "resim perspektifi"ne pek uymayan bir biçimde oluşması, hiçbir şekilde "yüzeysellik"

ya da "perspektifsizlik" anlamına gelmez. Tam tersine, bu özellik, simetri, yazı, altın varak kullanımı gibi diğer unsurlarla birlikte İzer'in resimlerinin "olmazsa olmaz" bir öğesidir. Çünkü bu, ikonografik görüntüler, fotoğraflar ve tipografiden beslenen bir üsluptur. Ama bunu yaparken, yazı ya da yazıya benzer formlar bağlamında takınılan tavır önemlidir: Yazı çoğu kez anlamından sıyrılır ve görsel bir "imge"ye dönüştürülür. Bence bu, İzer'in cumhuriyet öncesi döneme yaklaşımının en önemli yanıdır: Kendi yazısını, kendi nesnelerini seçip ayırarak, özgün bir "sembol zekâsı", bir "imge zekâsı" ve bir "evren" oluşturmaya çalışması. Her "otantik sanatçı" gibi İzer de aslında "yüzey", "nesne" ve dahası "gelenek" ile hesaplaşmaktadır.

En yeni çalışmalarında İzer daha da sadeleşmeye yöneliyor. Resmin temel öğelerine: çizgi, daire, nokta... Floresan renkler ve yazının eklenmesiyle, Klee'ye, Miró'ya, hatta daha çok "Graffiti"ye ve "Action Painting"e kadar izi sürülebilen biçimsel bir değişim gözleniyor. Aşırıya varan sadeliğiyle Penck'i, korkutucu "boşluk nefret"iyle Vogel'i akla getiriyor. Ama özünde, İzer'in sonraki çalışmalarında Jungcu yorumlara neredeyse yakışır biçimde "arketip"lere ve "mandala"ya inen bir arınma ve aydınlanma süreci gözleniyor. Bu arınma ve aydınlanma, çocuksu olmayan bir infantilizme, bir naifliğe, eksantriklerin resimlerine, neredeyse L'Art Brut'nun yanına varıyor; şair Edip Cansever'in ifadesiyle "şiirsel yük"ü artırıyor.

Aslında "tam tersi"...

​Her yönüyle İzer'in resmi "geniş perspektif"li bir resimdir. Bu perspektife dahil edilenler temelinde konuşursak, bu vesileyle sergilenen bütün zekâ da, cumhuriyet öncesi mirasla girişilen ilginç ve özgün bir hesaplaşmanın ipuçlarıyla yüklüdür; arkaikte "modern"i, modern de arkaiki izlemektedir. Megu Ertel'in başlığından ödünç alırsak, sanatçı bir şekilde "doğrudan döngü"ye katılıyor ve bizi de katıyor. Sanatçının, öncelikle sözü edilen hesaplaşmadan başlayan ya da başlaması gereken bir "imgecil zekâ" yarattığını ya da yaratabileceğini düşünüyorum. Bence İzer'in resimlerinin asıl gücü, özgünlüğü ve güzelliği burada gizlidir.

Dr. Mustafa Ziyalan